- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

7 juni 2010

Het belang van rouwen via internet

‘Eergisteren, met het proces, kwamen weer zoveel herinneringen naar boven. Alweer tranen omdat jij, juist jij moest gaan... (27 mei)'

Dat tikte een vriendin kort na de zitting op het Facebook-rouwregister van Lauren De Cleyn. Lauren, Laetitia en Emilie leven voort op internet. Er gaat geen week voorbij of vrienden en familie posten nog een ontroerend berichtje of een foto. Op YouTube circuleren aangrijpende fotoreportages van de drie. Trouwens ook van andere te vroeg gestorven mensen, zoals Annick Van Uytsel of Yasmine.

‘Het internet maakt zo deel uit van de leefwereld van jongeren dat het normaal is dat ze rouw en verdriet ook via sociaalnetwerksites verwerken', zegt Manu Keirse, die veel boeken over rouwverwerking schreef. Hij stelt vast dat de drempel van sociaalnetwerksites laag is, omdat je er intense emoties kunt uiten zonder dat je je rechtstreeks tot de nabestaanden moet richten. ‘Dat is goed', zegt Keirse, ‘op voorwaarde dat de virtuele wereld de werkelijkheid niet vervangt. Maar als Facebook de weg effent om ook in het echte leven medeleven te betuigen, dan is dat zeer waardevol.'

Het verbaast Manu Keirse niet dat ook de ouders zoveel steun ervaren aan de bijdragen op Facebook en YouTube. ‘Iemand verliezen voelt als een amputatie. Het tast je zelfwaarde aan. Daarom is elke steunbetuiging zo belangrijk. Je vertelt de nabestaanden dat hun dochter voor zoveel mensen iets betekende. Daarom zeg ik altijd: ga naar een uitvaart, zet iets op Facebook. De nabestaanden trekken zich daaraan op.'

Alle rouwenden trekken zich daar trouwens aan op. Vriendinnen vragen de overleden meisjes bijvoorbeeld om steun voor de examens. ‘Met de dood eindigt het leven, maar niet de relatie met de overledene', zegt Manu Keirse. ‘Ouders blijven ouders, vrienden blijven vrienden. Die verbondenheid gaat voorbij de grens van leven en dood.'

Voor buitenstaanders kan het vreemd aanvoelen om zo'n rouwregister op Facebook te bekijken, een beetje gênant zelfs, omdat je zo ver doordringt tot de intimiteit van andermans leven en verdriet. Maar volgens Keirse is dat ongemak niet nodig. ‘Er is geen wezenlijk verschil met moeders die altijd foto's van hun kinderen bij zich hebben om te tonen. Die laten je ook toe tot hun intimiteit.'

Herdenken is belangrijk voor een samenleving, zegt Keirse, want verdriet hangt samen met liefde. ‘Niets erger dan na zo'n verlies de omgeving te zien overgaan tot de orde van de dag. Vandaar dat ik het zo belangrijk vind dat jongeren leren omgaan met verdriet. Het is goed dat jongeren leren gedenken op een manier die hen vertrouwd is.'

Bron: De Standaard Online


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geen reacties:

Reageren:



* Het is niet mogelijk om html te gebruiken