Online hulpverlening stimuleert zelfredzaamheid

Veel vormen van psychische of sociale hulpverlening zijn erop gericht de zelfredzaamheid van de hulpvragers te vergroten. Niet alleen het probleem moet worden aangepakt, de hulpvrager moet tevens leren hoe hij in de toekomst een vergelijkbaar probleem kan voorkomen of leren hoe ermee om te gaan. Dat is niet alleen goedkoper, de hulpvrager zal zich ook prettiger voelen als hij minder afhankelijk wordt. Veel trajecten van hulpverlening zijn erop gericht de hulpvrager te laten nadenken over zijn situatie en inzichten te geven hoe hijzelf het probleem kan oplossen of verminderen. Hij krijgt ondersteuning, maar moet het uiteindelijk zélf doen; de zelfredzaamheid van de hulpvrager wordt aangesproken.

Internet is een medium dat op dezelfde wijze werkt. Het biedt enorm veel mogelijkheden, maar het is aan de gebruiker wat hij ermee doet. Om de mogelijkheden goed te kunnen benutten, is een zekere mate van zelfredzaamheid vereist. Door als instelling hulp via internet aan te bieden, wordt de zelfredzaamheid van hulpvrager aangesproken. Bij hulp via internet neemt de hulpverlener het probleem nooit over, al is het alleen maar vanwege de fysieke afstand. De gebruiker zit zelf aan de knoppen en bepaalt wat er gebeurt. Hij moet gemotiveerd zijn om bij de internetbehandeling een online dagboek bij te houden of huiswerkopdrachten uit te voeren. In plaats van dat een hulpverlener in een face-to-face gesprek achtergrondinformatie vertelt over het probleem dat ervaren wordt, kan de hulpvrager zelfstandig gezondheidsinformatie lezen.

Uit: Schalken, F. e.a. (2010) Handboek online hulpverlening, Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.

Bestel het Handboek Online Hulpverlening