Van de mensen met psychische of sociale problemen kan een deel deze zelfstandig oplossen of met behulp van vrienden of familie. Bij een ander deel gaan de problemen vanzelf over. Voor de overigen geldt dat ze hulp zouden moeten zoeken bij een hulpverlenende instantie. De praktijk is echter dat een aanzienlijk deel van die laatste groep de juiste zorg niet kan vinden (zorgmissers) of geen hulp zoekt (zorgmijders) om redenen die al eerder genoemd zijn (zoals schaamte aan de kant van de hulpvrager of een te hoge toegangsdrempel tot de hulpverlening).

Om die mensen toch te bereiken, zijn instellingen steeds op zoek naar succesvolle hulpverleningsmethoden, bijvoorbeeld door naast het bestaande aanbod van face-to-face of telefonische hulpverlening nieuwe vormen van dienstverlening aan te bieden. Omdat online hulpverlening twee belangrijke belemmeringen van zorg kan wegnemen - angst voor schaamte en hoge toegangsdrempels - is het bij uitstek geschikt voor een deel van de huidige groep zorgmissers en -mijders.

Ten slotte spreekt online hulpverlening andere vaardigheden aan dan telefonische of face-to-face hulpverlening. In het laatste geval dient de hulpvrager zijn probleem onder woorden te brengen via spraak, in het eerste geval via tekst. Iemand die zich makkelijker op papier uitdrukt dan verbaal, heeft met hulpverlening via internet een mogelijkheid gekregen die bij zijn voorkeuren past.

Uit: Schalken, F. e.a. (2010) Handboek online hulpverlening, Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.

Bestel het Handboek Online Hulpverlening